Polecamy artykuły:

1. Artykuł na portalu „Petro Echo”, na temat prowadzonych przez nas na terenie Płocka, bezpłatnych warsztatów i konsultacji na temat wypalenia zawodowego, w ramach projektu Ugryź Problem, w którym uczestniczyłyśmy.

http://petroecho.pl/wypalenie-zawodowe-ugryz-problem/

2. Wywiad w „Tygodniku Płockim” o wypaleniu zawodowym oraz na temat prowadzonych przez nas na terenie Płocka, bezpłatnych warsztatów i konsultacji na temat wypalenia zawodowego, w ramach projektu Ugryź Problem, w którym uczestniczyłyśmy.

wywiad_Agata

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3. Artykuł napisany w ramach akcji „RE:akcja w depresji”: „Jak nauczyciel może pomóc uczniowi z zaburzeniami depresyjnymi?”

Rola nauczyciela w życiu szkolny ucznia jest ważna, ponieważ uczniowie znaczną część swojego czasu spędzają w szkole. Nauczyciele, oprócz wymiaru edukacyjnego, mogą zajmować ważne miejsce w życiu swoich uczniów. Często pomijany jest aspekt relacyjny nauczyciel-uczeń a to właśnie dzięki niemu nauczyciel może szybciej zaobserwować i wychwycić zmiany w zachowaniu swojego podopiecznego. Jest to szczególnie ważne w kontekście nasilającego się problemu zaburzeń depresyjnych u uczniów. Badania pokazują, że depresję stwierdza się u 2% dzieci oraz u 8 % nastolatków. Szacuje się, że co trzeci nastolatek doświadcza szeroko rozumianych objawów depresyjnych.

Objawy depresyjne u dzieci i młodzieży są podobne do objawów, jakie występują u osób dorosłych. Istnieją jednak szczególne różnice, które są znaczące i charakterystyczne tylko dla nieletnich. Najczęściej obserwowanymi objawami są: smutek, przygnębienie, płaczliwość, drażliwość, wrogość, niechęć do nawiązywania kontaktu, wycofanie się z relacji towarzyskich a nawet zrywanie ich. Ponadto często u uczniów zachodzi zmiana w przeżywaniu i doświadczaniu radości – to co zwykle do tej pory ich cieszyło, nie wzbudza emocji radości. Taki uczeń wydaje się być zobojętniały czasami zniechęcony, porzuca swoje aktywności, w które dotychczas był bardzo zaangażowany. Czasami uczniowie, u których rozpoznaje się zaburzenia depresyjne, przestają chodzić do szkoły, w skrajnych przypadkach nie wychodzą ze swojego pokoju. Nauczyciele mogą również zaobserwować, że uczniowie stają się nadmiernie wyczuleni na krytykę, spada ich poziom koncentracji na lekcji oraz zaangażowanie w trakcie zajęć. Mogą pojawić się problemy w nauce co często przekłada się na znaczne obniżenie ocen szkolnych. Uwagę nauczyciela powinny też zwrócić widocznie i nagłe zmiany w wyglądzie fizycznym ucznia: brak higieny osobistej, wahania wagi (gwałtowny spadek wagi albo jej wzrost), ospałość, zmęczenie fizyczne, spowolnienie ruchów ciała, impulsywność oraz widoczne przejawy zachowań autodestrukcyjnych tj. samookaleczenia ciała. Niektórzy uczniowie sięgają również po używki, które mają na celu znieść odczuwane napięcie psychiczne i lęk.

Objawy depresyjne mają swoje przyczyny. Należą do nich: konflikty w rodzinie, trudności w porozumiewaniu się z rówieśnikami, rodzicami i rodzeństwem, zmiany jakich doświadczają nastolatkowie w okresie dojrzewania (burza hormonalna, zmiany w wyglądzie fizycznym), niska samoocena, niskie poczucie własnej wartości, nieodwzajemniona, nieszczęśliwa miłość, trudności w szkole, strata bliskiej osoby, żałoba, choroba w rodzinie, pogorszenie sytuacji finansowej rodziny czy zmiana miejsca zamieszkania.

Kiedy nauczyciel zauważy niepokojące objawy u swojego ucznia, ważne by tego nie bagatelizował. Ze strony nauczyciela niezwykle istotna jest jego uważność, życzliwość i wsparcie. Ważna jest jego dorosła obecność a nie dawanie rad, pouczanie czy karanie. W postępowaniu z takim uczniem podstawą jest współpraca nauczyciel – rodzice: nauczyciel powinien zawiadomić rodziców, że coś w jego odczuciu dzieje się z uczniem, może zaoferować swoją pomoc, skontaktować się z psychologiem/pedagogiem szkolnym aby wspólnie ustalić w jaki sposób wesprzeć ucznia. Ważne by uczeń nie został sam ze swoimi problemami.

Jeśli jesteś nauczycielem i widzisz, że coś się dzieje z Twoim uczniem – reaguj.

Agata Królikowska-Trocińska i Magdalena Dynowska

 

4. Artykuł napisany w ramach akcji „RE:akcja w depresji”: „Trudny okres dojrzewania – zagrożenie objawami depresyjnymi u nastolatków”

Wróć pamięcią do czasu kiedy byłeś nastolatkiem. Jakie emocje, uczucia towarzyszyły Ci wtedy? Z jakimi problemami się borykałeś? Czego się bałeś? Co Cię fascynowało, na czym skupiałeś swoją uwagę? Przypomnij sobie jaki to był czas w Twoim życiu, jak się wtedy czułeś sam ze sobą?

Okres dojrzewania to szczególny czas w życiu każdego człowieka. Wynika to z faktu, że w tym czasie zachodzi bardzo wiele zmian zarówno na poziomie fizycznym, emocjonalnych i psychicznym. Następuje przyspieszony rozwój somatyczny. W tym okresie mamy do czynienia z tzw. „burzą hormonalną”. Pojawia się pierwsza miesiączka u dziewcząt i polucja u chłopców. W związku z tym, że ciało zaczyna dojrzewać, pojawia się owłosienie na ciele, u dziewcząt rośnie biust a biodra ulegają zaokrągleniu, chłopcy przechodzą mutację – raptowne tempo tych zmian bywa czasem dla nastolatków trudne i problematyczne. Obraz ciała, tak szybko ulega przeobrażeniu, często więc adolescentom trudno jest utożsamić się z tym jak wyglądają. W skrajnych przypadkach może dojść do zaburzenia zwanego dysmorfofobią (zaburzenie psychiczne przejawiające się doświadczaniem lęku związanego z wyobrażeniem, że ciało jest nieatrakcyjne).

W tym okresie nastolatki mierzą się również z bardzo silnym napięciem seksualnym, z którym nie zawsze wiedzą jak sobie radzić i jak je rozładować. Mają miejsce pierwsze kontakty seksualne, w których doświadczają swojej seksualności i płciowości. Jednocześnie mierzą się z lękiem przed niechcianą ciążą i chorobami przenoszonymi drogą płciową.

Zmiany hormonalne wpływają również na zmiany w zachowaniu adolescentów. Jest to okres, który charakteryzuje się dużą labilnością emocjonalną – prowadzi to u jednych do buntu, przekory, do działań stojących w sprzeczności do dotychczasowych zachowań, a u innych do ucieczki, wycofania, bierności, unikania kontaktów społecznych, apatii.

Ten czas jest również szczególny, bo duże znaczenie zaczyna odgrywać w życiu młodego człowieka, grupa rówieśnicza. Pociąga to za sobą osłabienie więzi rodzinnych i zmniejszenie autorytetu rodziców. To właśnie w grupie rówieśniczej szukają swojego potwierdzenia, tego kim są, czego potrzebują, tu mogą realizować potrzebę swobody i niezależności. Ważna jest postawa rodziców w tym czasie: zbytnio kontrolujący i ograniczający klimat w rodzinie może spowodować nasilenie się postawy buntowniczej u nastolatka, natomiast zbytnia pobłażliwość i małe zainteresowanie ze strony rodziców może skutkować demonstracyjnymi, prowokującymi zachowaniami u młodego człowieka. Nastolatki podejmują czasami ryzykowne zachowania tj. przypadkowy seks bez zabezpieczeń, nadużywanie alkoholu, palenie papierosów, używanie narkotyków, ucieczki z domu, drobne wykroczenia. Adolescent musi się mieć przeciwko czemu buntować jednocześnie potrzebuje wolności, uwagi, troski i wsparcia.

Tak wiele zmian, w tak krótkim czasie, w okresie nastoletnim to już sytuacja obciążająca. Dojrzewanie biologiczne w połączeniu ze zmieniającą się sytuacją rodzinną, szkolną czy trudnościami życiowymi, mogą doprowadzić do pojawienie się objawów zaburzeń depresyjnych.

Adolescent doświadczający zaburzeń depresyjnych może być wycofany, zamknięty w sobie, apatyczny, ponury, nadąsany, drażliwy czy zirytowany. Ma trudności z koncentracją uwagi i trudności w nauce, niską samoocenę, niskie poczucie własnej wartości, jest nadwrażliwy na krytykę. Niektórzy mogą przejawiać silne rozzłoszczenie, a inni olbrzymi smutek, poczucie bezradności, bezwartościowości, brak sensu życia. Nastolatki z zaburzeniami depresyjnymi częściej podejmują próby samobójcze, doświadczają zaburzeń snu i apetytu (nadmierne jedzenie lub brak łaknienia), objawów psychosomatycznych (częste skargi na bóle głowy i brzucha).

W stosunku do nastolatka z rozpoznaniem zaburzeń depresyjnych możliwe są oddziaływania terapeutyczne. Zarówno terapia indywidualna, rodzinna czy grupowa mogą pomóc adolescentowi. Czasami potrzebne jest włączenie w proces terapeutyczny leczenia farmakologicznego w celu ustabilizowania nasilonych zaburzeń lękowych.

Tym co należy szczególnie podkreślić w postępowaniu z każdym nastolatkiem jest znalezienie równowagi pomiędzy jego naturalną potrzebą bycia niezależnym, odrębnym, samodzielnym a potrzebą wsparcia i zaufania ze strony dorosłych.

Magdalena Dynowska i Agata Królikowska-Trocińska

5. W ramach akcji Ugryź Problem i RE:akcja w depresji nawiązałyśmy współpracę ze Związkiem Nauczycielstwa Polskiego w Płocku, w którym regularnie organizujemy warsztaty dla nauczycieli z miasta Płock i powiatu płockiego: http://plock-miasto.znp.edu.pl/kolejne-szkolenia-za-nami-2/

6. Zostałyśmy zaproszone do Katolickiego Radia Diecezji Płockiej, gdzie miałyśmy okazję rozmawiać o depresji w ramach prowadzonej przez nas akcji na terenie Płocka RE:akcji w depresji:

IMG_3311

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Polecamy strony internetowe:

Ogólnopolski projekt „Ugryź problem”:

logo-ugryz

 

 

 

 

 

Ogólnopolska Akcja Psychoedukacyjna „RE:akcja w depresji”:

LOGO_Re_Akcja_w_depresji

 

 

 

 

 

Pracownia Psychoterapii Powiśle w Warszawie:

pracownia_powiśle_logo

 

 

 

 

Gabinet Psychoterapii Jabłoń w Warszawie:

Jablon_logo_07

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gabinety Psychoterapii i Rozwoju Fenomeny we Wrocławiu:

logo czerwone

 

 

 

 

 

 

Psychoterapeuta Wojciech Monwtiłł w Kołobrzegu:

psychoterapia.kolobrzeg.pl